Ένας ωραίος μάγκας Τρικαλινός, που έζησε τα παιδικά του χρόνια στα Τρίκαλα κυνηγημένος, καθώς ο πατέρας του ως Κουμουνιστής δεν μπορούσε να σταθεί εύκολα. Κατέβηκε στην Αθήνα, πρώτο του στήριγμα ο Ζαμπέτα...
Θα πάρω τ' αμάξι μου στη μέση χαρτζιλίκι
κι απόψε τα μεσάνυχτα θα ρθω Θεσσαλονίκη
Αυτό είπε και ξεκίνησε να γράφει ιστορία... μια ιστορία που αν δεν ήταν εκείνος με τον Μάριο Τόκα και τον Φίλιππο Γράψα, να γράψουν στα τέλη του 80 με αρχές του 90 το «Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα» και να το τραγουδίσει, δεν θα ήταν ίδια, μιας και που τότε οι ντίσκο της εποχής έπαιζαν μόνο ξένα και σταματούσαν, ώστε να εντάξουν το τραγούδι αυτό στο πρόγραμμα τους. Η Εθνική μας μοναξιά, ο δίσκος που άλλαξε τη συνήθεια μας, θα ήταν η αρχή του τέλους για την εποχή του ντίσκο και του σκυλάδικου και η αρχή για τη νέα εποχή του Ελληνικού τραγουδιού.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η Ελληνική μουσική να παράγει και κάπου εκεί το 96, ο Μήτσος είπε τον σύγχρονο Εθνικό μας ύμνο... Αν το συννεφιασμένη Κυριακή ήταν ο ύμνος για τους πατεράδες μας, για μας η Ρόζα, του Αλκαίου και του Μικρούτσικου με την φωνή του Μητροπάνου είναι η Ανάσταση μας, μέσα στη μονοτονία μας. Είναι, το τραγούδι που έμελλε σε μας να μάθουμε να χορεύουμε ζεμπέκικο. Βέβαια, κανείς δεν κατάφερε ποτέ να το χορέψει όπως εκείνος.
Μάγκας πάντα του Κουμουνιστής και Ολυμπιακός και αν διαφωνούσε με το ΚΚΕ, όπως είχε γίνει τα τελευταία χρόνια, μπορούσε άνετα να τσακωθεί για τον Ολυμπιακό. Για τον «Θρύλο» της καρδιάς του. Άλλωστε ένας τέτοιος τσακωμός με τον Παναθηναϊκό Μικρούτσικο, παρατρίχα να μας στερήσει τη Ρόζα, όπως λένε οι θρύλοι της εποχής. Γι' αυτό άλλωστε ο Ολυμπιακός τον τίμησε στην φιέστα για τον τίτλο του το 2012, χορεύοντας με το τραγούδι του, όχι μόνο οι Ολυμπιακοί, αλλά και όλοι όσοι αγαπήσαμε τον Μήτσο από τα τραγούδια του.
Μπορεί να πέρασαν 11 χρόνια, όμως όσα χρόνια και να περάσουν εμείς θα απορούμε...
Πως η ανάγκη γίνεται ιστορία
πως η ιστορία γίνεται σιωπή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου